Jæja núna er hámarki niðurlægingarinnar náð.  Þannig er nefnilega mál með vexti að ég er orðinn þeirrar skoðunar að líkamlegt ástand mitt sé ekki eins gott og hjá íþróttaálfinum.  Og þar sem ég hef nú viðurkennt fyrir sjálfum mér að ég hef lifað í blekkingu óhollustunnar núna um all langan tíma  þ.e.a.s. að ég skuli vera farinn að viðurkenna að reykingar séu skaðlegar og auki ekki þol manna, að nammi sé ekki vöðva uppbyggjandi  lífrænt ræktað hollustufóður og ennfremur að sjónvarpið er til þess fallið að stytta mönnum stundirnar ( það styttir lífið).  Með þetta að veganesti ákvað ég að breyta lífsháttum mínum og hefja nýjan lífstíl, svipaðan og svo margir hafa gert, sem eru í hágæðablöðunum  “Þar og var” og hinu “blaðinu Séð og heyrt”.  Það fyrsta sem kom í hugann var að byrja á því að fara í líkamsrækt og svo í framhaldi af því (þegar ég væri kominn í gott form) að hætta þá að reykja og hafa einn dag í viku nammilausan.

 Ég hef ekki verið tíður gestur á líkamsræktarstöðvunum í henni Reykjavík síðustu ár og ef satt skal segja þá hef ég aldrei stigið inn á þessa staði áður.  Og vegna áðurnefndrar reynslu minnar af þessum stöðum þá var ég með smá hnút í maganum en ég ákvað að slá til.  Ég byrjaði á að fara í Intersport og fá mér pro-galla, það er að segja atvinnumanna hlaupaskó Puma og æfingagalla ( ég ætlaði sko ekki að fá viðurnefnið, sveitalubbinn í gyminu).  Jæja þegar ég var búinn að kaupa gallann þá var bara að drífa sig í hann og koma sér í ræktina (djöfull var ég flottur í honum, það var ekki hægt að sjá að hér væri viðvaningur á ferð). Fyrst var ég að spá í að finna mér einhvern æfingasal vestur í bæ þar sem enginn myndi þekkja mig en svo þegar ég fór að velta þessu betur fyrir mér þá ákvað ég bara að fara í World Class hérna í Grafarvoginum, það þekkir mig hvort sem er enginn hérna. Ég fór því þangað og strax í afgreiðslunni varð ég fyrir fyrsta áfallinu því við afgreiðsluborðið voru þrjár vel vaxnar dömur sem virtust hafa sitt annað lögheimili á staðnum.  Ég fann hvernig hjartslátturinn jókst og  munnurinn á mér þornaði. Ég heyrði hást hljóð upp úr hálsinum á mér sem hljóðaði eitthvað á þessa leið ,,Er nokkuð hægt að fá einn prufutíma hérna”. PRUFUTÍMA? sagði afgreiðslustelpan það hátt að það hlýtur að hafa hljómað alla leið upp í Breiðholt. Það var allavega það hátt að það nægði til að upplýsa alla sem voru á staðnum að hér væri viðvaningur á ferð. Ég fann hvernig blóðið streymdi út í kinnarnar og ég hlýt að hafa litið út eins og eldhnöttur “ Já prufutíma”  þá brosti hún og spurði svona til að fullkomna augnablikið hvort að ég hefði komið þarna áður. Nei sagði ég og þá varð hún hin almennilegasta eins og ég væri munaðarlaus hvolpur og sagði mér að það væri ekkert mál og að búningsklefinn væri á neðri hæðinni og að tækjasalurinn væri uppi. Í framhaldi af því fór ég svo í gallann og fann hvernig sjálfstraustið var að koma aftur og dreif mig síðan upp á efri hæðina. Þegar þangað var komið sá ég mér til mikillar gleði að það voru ekki nema 10 manns þar.  Ég gekk þar um og leit í kring um mig og komst að þeirri niðurstöðu að það væri best að byrja á því að hita upp og mér leist best á að byrja á því að fara á hlaupabrettið. Ég valdi mér aftasta hlaupabrettið alveg upp við vegginn og fór upp á það. Þegar þangað var komið fékk ég aftur hnút í magann því að það voru fleiri takkar á helvítis brettinu en eru í pittinum á Fokker 767 og sú hugsun læddist að mér að maður hlyti að þurfa að hafa einhvers konar próf til að starta helvítis draslinu. Ekki veit ég hvernig ég fór að því en mér tókst að stilla brettið á 20 mín og 10 km/klst eða 10 mph/klst og brettið var bara komið á fullan snúning. Á enhvern yfirnáttúrulegan hátt tókst mér að halda jafnvæginu og ná upp hraðanum án þess að lenda í stórslysi en strax og ég var kominn á þessa ferð fór ég að hafa áhyggjur af því að ég myndi ekki endast á brettinu í 20 mín. og að ég myndi þeytast aftan af því og liggja þar öreindur eða að minnsta kosti lamaður frá hálsi og niður úr. Því fóru næstu mínútur í að lesa á takkana og ákveða á hvern væri best að ýta til að hægja á brettinu eða stoppa það. Það komu tveir takkar til greina einn rauður og einn blár. Ég var í miklum vafa en þar sem ég hef töluverða reynslu af sjónvarpsglápi og hef séð margar sprengjumyndir þá er það alltaf rauði vírinn sem er valinn.  Ég ákvað því að þegar ég fyndi að ég væri að gefast upp þá ætlaði ég að ýta á rauða takkann og hoppa upp á sama andartakinu og lenda sitthvorum megin við reimina á hlaupabrettinu. Þegar það voru liðnar 12 mín. og 34 sek. gerði ég þetta og það heppnaðist, Keanu Reves hefði ekki getað gert þetta betur. Reimin snarhemlaði og ég gat labbað af brettinu fremur óstyrkur í löppunum og ringlaður í hausnum. Jæja núna var ég að minnsta kosti orðinn heitur og nú var bara að finna sér eitthvað tæki sem myndi byggja upp vöðvamassann á mettíma. Ég ráfaði um stöðina í nokkrar mínútur í leit að tæki sem hentaði mér en sá ekkert sem ég kunni á ( ég hef ábyggilega litið út alveg eins og Mr. Bean, það vantaði bara að ég blístraði). Eftir smá stund tók ég eftir að það voru myndir á öllum tækjunum hvernig maður ætti að bera sig að. Ég fór að skoða myndirnar á tækjunum sem voru næst gluggunum og lét líta út eins og ég væri að horfa út á bílastæðið en ekki að skoða myndirnar.  Þegar ég hafði skoðað myndirnar nóg vatt ég mér bara í tækin og það hefði hreinlega mátt halda að ég væri fæddur í þeim. Ég fór í fimm tæki og lyfti bara helvíti vel. Þegar ég var í fimmta tækinu sem er tæki sem þjálfar innanverða lærvöðvana (þessa sem eru næstir djásninu) fannst mér þyngdin vera heldur of mikil fyrir mig svo ég færði hana úr 54 kg og niður í 49 kg og þegar ég var búinn með svona 20 lyftur þá stóð ég upp og fór að líta eftir öðru tæki. Ég var ekki fyrr staðinn upp en það kemur kona, ekki deginum yngri en sextíu ára, og sest í tækið.  Hún byrjar á því að horfa á þyngdina og svo á mig og færði síðan þyngdina úr 49 kg og í 59 og horfði svo á mig aftur meðan hún lyfti þessu eins og ekkert væri. Og ég get svarið það að aldrei fyrr  hefur nokkurri manneskju tekist með jafn góðum árangri að gera lítið úr karlmennsku minni og ég mátti hafa mig allan við að bresta ekki í grát þarna. Ég tók til fótanna og kom mér út. Það má svo segja svona til gamans að ég var með hræðilegar harðsperrur í fimm daga á eftir og ef að ég fæ kjark til að fara aftur þá ætla ég að passa mig á að teygja á eftir, þó að það sé ekki nema ein teygja.

Og kannski að hafa konuna með svona til leiðsagnar....

þegar sýndar eru myndir í sjónvarpinu er merkið í horninu annað hvort hvítt, gult eða rautt og það segir til um það hverjir eru hæfir til þess að horfa á myndirnar eða svo er sagt.  Hvítur er fyrir alla, gulur er fyrir krakka eldri en 12 vetra og rauður er ekki við hæfi Bjarna.

 Jæja svo að ég snúi mér nú að málinu þá var fín fjölskyldumynd síðasta föstudag, eins og flesta föstudaga rétt eftir fréttir og allir í góðum gír að horfa og allt gott um það að segja, en þegar henni lauk um kl. hálf tíu þá kom ein svona frekar í grófari kantinum eða eyes wite shut með Crusaranum og krakkamanninum og það var rautt merki í horninu ekki fyrir Bjarna, og Andrea vel vakandi því það var föstudags kvöld. Ég spyr þá Andreu hvort hún megi horfa á þessa mynd og hún spyr mig á móti hvort myndin sé leikin og ég jánka því. þá segir hún að það sé allt í lagi að horfa á hana. Hennar skylningur er sá að ef myndirnar eru leiknar þá eru þær ekki raunverulegar og þess vegna allt í lagi að horfa á þær. Og samkvæmt hennar rökum er þá allt í lagi fyrir hana að horfa á Shining, Hostel o.s.fr. svo ekki sé minnst á bláu myndirnar, En fréttir vill hún helst ekki horfa á því það er svo margt ljót sem kemur í þeim. Ég gat ekki rengt hana en hélt áfram að hamra á því við hana að það væri algjörir sérfræðingar sem fengju að ákveða hvaða litur ætti að vera í horninu og að í flestum tilfellum hefðu þeir rétt fyrir sér, þó að einn sé kannski litblindur. og svo væru aðrir sérfræðingar sem réðu hvenær herlegheitin væru á boðstólum. Við feldum niður talið og skiptum um rás og horfðum á rómantísku ástarmyndina Franskan koss og allir voru glaðir. Köttur undir stýri lenti út í mýri úti er ævintýri....